"Życie to niespodzianka" 3/?

Tytuł : "Życie to niespodzianka"
Bohaterowie : EXO - Luhan; Sehun, Kai; Lay, Xiumin, Chen, poboczne
Gatunek : fluff, angst,
Długość: ok. 1656 słów
Ostrzeżenia : Przekleństwa?
A/N: Przepraszam, że tak długo, ale starałam się to nadrobić >< Nadrabianie trochę mi nie wyszło, ale... szczegóły xD Następny rozdział nie wiem kiedy dodam, mam nadzieję, że szybko, w następnym tygodniu powinnam coś wrzucić c: *exoexoexoexoexo* Przepraszam za jakiekolwiek błędy, wytykajcie mi je, może nauczę się ich nie robić xD Także,
Enjoy~ c:

Wbiegłem do lokalu najszybciej jak mogłem. Niemal potknąłem się o leżące na środku przejścia krzesło. Dobiegłem do zdezorientowanego Yixinga.
- Co się stało? - spytałem.
- Tak jak mówiłem przez telefon. Minseok przyszedł, coś wymamrotał i zemdlał. Do tej pory nic się nie zmieniło. - Pokiwałem głową. Spojrzałem na Xiumina. Leżał na ziemi, wyglądając jak trup.
- Dzwoniłeś po karetkę? - Odwrociłem wzrok niepewnie na Laya. Pokiwał głową. Dziwiło mnie, że jeszcze nie przyjechała, aż w końcu mnie olśniło. - Kiedy po nią dzwoniłeś? - niemal pisnąłem.
- Zaraz po tym, jak się rozłączyłeś. Sama rozmowa z konsultantką trwała dobre pięć minut. Jeszcze instruowała mnie, co mam robić. Nic nie pomogło. - westchnął. Pokręciłem głową. Co się w takim razie mogło stać, że Minseok się nie budzi? Podszedłem do niego bliżej. Oddychał, ale nie odpowiadał na żadne szturchania i wołanie. Nagle usłyszałem dzwonek. Odwrociłem się z myślą, że to pogotowie. Zawiodłem
się, widząc spokojnego Chena.
- Chłopaki, widzieliście gdzieś Xiu? Miałem się z nim spotkać, ale...- Przerwał, gdy zauważył obok kogo siedzę. - Co mu się stało?! - spytał, szybko podbiegając do leżącego chłopaka.
- Zemdlał. Myślałem, że widziałeś się już z nim. - Yixing podszedł do baru i chwycił mokry ręcznik. Odepchnął nas od leżącego i przyłożył mu materiał do czoła.
- Mam nadzieję, że zaraz się obudzi. - Opadłem zrezygnowany na krzesło. Lay uśmiechnął się do mnie pokrzepiająco, a po tym zniknął za drzwiami zaplecza. Westchnąłem ciężko i patrzyłem się na Chena, który chwycił Minseoka za ręce i nogi, i podniósł je do góry.
- Lay mówił, że to nie zadziałało. - powiedziałem cicho, na co chłopak odwrócił się zdziwiony. Nagle usłyszałem jęk. Zerwałem się jak poparzony i po chwili stałem przy budzącym się Xiuminie.
- L... Lay! - zawołałem, patrząc się szczęśliwy na rudowłosego. Blondyn przybiegł do nas, trzymając w ręku telefon. Podnieśliśmy chłopaka i usadziliśmy go na krześle.
- Coś cię boli? Co się stało? - Chen trzymał jego ręce, zadając pytania.
- Nie, wszystko raczej w porządku. Pamiętam, że poczułem ból głowy i zbierało mi się na wymioty, a potem jest sama ciemność. - mruknął pod nosem, patrząc smutno na Chena. - Przepraszam, że nie zjawiłem
się na naszym spotkaniu. - Spuścił wzrok.
- Nie masz za co przepraszać, głuptasie. Nic się nie stało, że nie przyszedłeś. Twoje życie jest ważniejsze. - Obaj z Layem wydaliśmy głośne "eww", przez co każdy się zaśmiał. Nagle zadzwonił mi telefon. Przepraszając chłopaków, odszedłem na zaplecze.
- Tak, słucham? - Odebrałem, nie patrząc nawet na nadawcę.
- Luhan, pamiętasz, że mieliśmy się spotkać? - Usłyszałem i momentalnie stanęło mi serce. Spojrzałem
na zegarek. Była 11. Załamałem się.
- Tak, przepraszam. Po prostu mój przyjaciel zemdlał i nie wiedziałem co robić. Zupełnie zapomniałem. Przepraszam.
- Nie szkodzi. Ale z twoim przyjacielem wszystko w porządku? - spytał, na co się uśmiechnąłem.
- Tak, teraz jest dobrze. - Usiadłem i rozmarzyłem się. Jest przystojny, miły, lubi mnie, bo inaczej by się nie spotykał, a na dodatek martwi się o moich przyjaciół! Zakochałem się po uszy.
- To jeżeli jest dobrze, to spotkajmy się w tym parku, dobrze? - I jeszcze nie może się doczekać! Dobra, teraz przesadzam.
- Tak, za piętnaście minut powinienem być. - Uśmiechnąłem się, a po chwili usłyszałem pożegnanie
i się rozłączyłem. Wyszedłem do chłopaków. Odwrócili się w moją stronę.
- Czemu się tak uśmiechasz? - spytał Lay, który patrzył się na mnie uważnie.
- Muszę iść. Jeżeli z Xiu teraz wszystko w porządku i ma dobrą opiekę, w postaci was, to ja nie jestem już potrzebny. - Od razu, jak skończyłem to mówić, drzwi się otworzyły, a do środka wpadło kilku ratowników z pogotowia. Od razu zaczęli zadawać masę pytań, a po tym zabrali Xiumina do karetki. Razem z nim pojechał również Chen. Nie mogli się rozstać, tym bardziej, że młodszy na pewno się martwił o rudowłosego.
Pożegnałem się z Layem i pobiegłem do parku. Zatrzymałem się przed sklepem, patrząc się na własne odbicie. Zupełnie zapomniałem, jak wyglądam! Roztrzepane włosy, cienie pod oczami i brudna bluzka. Nie, nie chciałem się tak pokazać przy Jonginie.
- Luhan? - Usłyszałem za sobą. Momentalnie serce mi stanęło, a siódme poty mnie oblały. Powoli się odwróciłem.
- J...Jongin. Co ty tu robisz? - spytałem z nerwowym uśmiechem.
- Pomyślałem, że będziesz szedł tą stroną, więc chciałem spotkać się po drodze. - Uśmiechnął się do mnie
i podszedł bliżej. - Co ci się stało z włosami?
- To... Szybko wybiegłem z domu, więc nawet nie zdążyłem się wyszykować. - Spuściłem głowę. Czułem się zawstydzony tym, że widzi mnie w takim stanie! Wyglądam jak siedem nieszczęść, a na dodatek spóźniłem się na spotkanie z nim. Ciekawe co o mnie pomyśli...
- Uroczo wyglądasz z roztrzepanymi włosami. - zaśmiał się. Podniosłem wzrok na niego. Śmiał się. Ze mnie. - Pójdziemy do ciebie do domu i wyszykujesz się. Wtedy zacznie się nasza randka, dobrze? - spytał
z uroczym uśmiechem. O niczym nie myśląc, póki wałem głową i zaprowadziłem go do mnie. Nie zwracałem uwagi na jego wcześniejsze słowa. Może się przesłyszałem?
W mieszkaniu nalałem mu soku pomarańczowego do dużej szklanki, posadziłem w salonie i pobiegłem do łazienki. Szybko się przebrałem, wystylizowałem włosy i poprawiłem wygląd twarzy kosmetykami. Nareszcie wyglądałem normalnie! Powoli wyszedłem do salonu i zobaczyłem rozglądającego się Jongina,
z wypitym do połowy sokiem. Może tak długo mi nie zeszło?
- Już jestem gotowy. - powiedziałem cicho. Odwrócił się szybko, a po chwili na jego ustach grał figlarny uśmiech. Odwzajemniłem go swoim, nieśmiałym.
- To możemy już iść? - spytał, podnosząc się z kanapy. Pokiwałem głową i zaraz wyszliśmy z domu.
Co chwila się rozglądałem, próbując rozpoznać okolicę, w której byliśmy. Po paru minutach w ogóle jej nie znałem. Ulice były zatłoczone, ludzie się przepychali. Po drugiej stronie drogi pas sklepów, kawiarni. Wszystkie szyldy były kolorowe, co niektóre rzucały neonowe światła na chodnik, który mienił się kolorami tęczy. Po naszej stronie ulicy mieściły się nieduże, ceglane domki. Wszystkie połączone ze sobą, nawet nie było centymetra między nimi. Z jednej strony wyglądało to jak centrum miasta, tłoczno, oślepiająco,
z ogromnym wyborem sklepów. A z drugiej przedmieścia, ze spokojną dzielnicą, małym ruchem na chodniku i kilkoma drzewami. Ta różnica wydawała się piękna. Nagle Jongin się zatrzymał. Stanąłem obok niego i spojrzałem tam gdzie on. Patrzył się, prawdopodobnie, na małą kawiarnię, która stała pomiędzy butikiem, a zapewne drogą restauracją.
- Gdzie idziemy? - spytałem chyba trochę za późno, bo Jongin już ciągnął mnie w stronę kawiarni. Nie stawiałem oporu. Szedłem za nim, patrząc się na jego twarz, która wyrażała coś jak... nie wiem, ekscytacje, radość.
- To tutaj. - Odezwał się dopiero, gdy otwierał mi drzwi lokalu. Kiwnąłem w podzięce głową i powoli wszedłem do środka. Jongin chwile po tym ponownie chwycił mnie za rękę, uroczo się przy tym uśmiechając. Zaprowadził mnie do stolika umieszczonego najdalej wejścia, zaraz obok wielkiego obrazu kwiatów. Usiadłem i uważnie spojrzałem na swojego towarzysza. Ten, kiedy zobaczył mój nachalny wzrok, odwrócił się do mnie z pytającym spojrzeniem.
- Czemu ciągnąłeś mnie taki kawał, żeby iść do zwykłej kawiarni? - miałknąłem, opierając głowę o ręce.
- To nie jest zwykła kawiarnia, Lulu. - Poczułem przyjemne motylki, na dźwięk mojego zdrobnienia wydobywającego się z jego ust. - Mam tutaj dobrą przyjaciółkę, a w ogóle przyprowadzam tu tylko bliskie osoby. Na prawdę cię lubię, Luhan. - Zrobiło mi się strasznie gorąco. On... To jest tylko spotkanie, prawda? Nie?!
- Jongin, ale... - Ułożyłem dłonie na kolanach, zaczynając się czymś denerwować. Spojrzałem mu w oczy. - Ty przecież masz chłopaka. To miało być zwykłe spotkanie. Jongin, ja...
- Luhan. - Przerwał mi. Czułem się strasznie zmieszany. - Chodzi ci o Sehuna? - spytał. Nie wiedziałem
o kogo mu chodzi, ale kiwnąłem głową. - Zerwałem z nim wczoraj, od razu po naszym spotkaniu. To i tak by nie wyszło, nie pasowaliśmy do siebie. A ty spodobałeś mi się od razu. - Cholerne motylki, mogłyby przestać maltretować mi żołądek. Zrobiłem niemrawą minę.
- Nie chciałem, żebyś przeze mnie z kimś zrywał. Przepraszam. - Zacząłem się kręcić niespokojnie
na krześle. Na szczęście przyszła kelnerka z propozycją złożenia zamówienia. Uśmiechnąłem się. - Poproszę może mrożoną czekoladę. - Odpowiedziałem szybko, chcąc w ten sposób zakończyć ten temat.
- Mrożoną latte, poproszę. - Uśmiechnął się, na co serce zaczęło mi bić trzy, jak nie więcej razy szybciej. Kelnerka odeszła, a Jongin łagodnym wzrokiem spojrzał na mnie. - Luhan, nie zerwałem z nim przez ciebie. Już mówiłem, że i tak nam się nie układało. - Przed oczami miałem scenę z baru. Wcale nie wyglądało to, jakby im się nie układało. Chłopak musiał zobaczyć mój brak wiary na jego słowa i westchnął. - Nie pasowaliśmy do siebie, mieliśmy zupełnie odmienne osobowości, które kolidowały ze sobą. Nie pokazywaliśmy tego puplicznie, ale prywatnie było okropnie, zrozum Luhan. Nie zerwałem z nim przez ciebie. Nigdy tak nie mów. - Uśmiechnął się do mnie, chwytając mnie za rękę. Odwzajemniłem uśmiech, czując, że to co mówi to prawda. Kiwnąłem parę razy głową, by wiedział, że nie musi się dalej tłumaczyć.
- Więc chciałeś mnie dziś zaprowadzić do kawiarni, która jest dla ciebie ważna. - powiedziałem, jakby
do siebie, patrząc na nasze złączone ręce.
- Jest dla mnie ważna, ale i robią tu dobre napoje i ciasta - zaśmiał się, a ja nie mogłem się powstrzymać, by w tej chwili na niego nie spojrzeċ. Uwielbiałem, jak jego twarz była wykrzywiona w uśmiechu, a z jego ust dobiegał dźwięczny śmiech. Był dosłownym ideałem. Byłem szczęśliwy, że w tamtej chwili siedziałem z nim w kawiarni, do której, jak sam powiedział, przyprowadzał bliskie osoby.
Zrobiłem się czerowny, jak przestał się śmiać, za to patrzył na mnie uwodzącym wzrokiem. Zamarłem, kiedy powoli zaczął przybliżać twarz do mojej.
- C... co ty... - udało mi się tylko wydusić. Siedziałem jak sparaliżowany, lecz kiedy zbliżył się dość blisko,
a nasze nosy prawie się stykały, mimowolnie zamknąłem oczy, chociaż dalej chciałem widzieć, jak chętnie patrzy się na moje usta. Czułem jego oddech na wargach. Byłem zestresowany.
- Kai! - Usłyszałem krzyk, przy akompaniamencie głośnego huku.

"Życie to niespodzianka" 2/?

Tytuł : "Życie to niespodzianka"

Bohaterowie : EXO - Luhan; Sehun, Kai; Lay, Xiumin, Chen, poboczne

Gatunek : fluff, angst,

Długość: ok.2592 słów

Ostrzeżenia : Brak

A/N : Wracam, mam nadzieję, że nie będę musiała tego nów pisać ._. Wiecie, dużo sprawdzianów, jeszcze mój kot jakoś ostatnio dziwnie się zachowuje ;_____; Ale! Jakaś tam wena do mnie przybyła, ten fic leci jak krew z nosa, a ta wena wcale mi praktycznie z tym nie pomaga xD Ale mam wymyśloną całą historię już, więc mama nadzieję, że będzie to iść już szybciej :3

Mam zamiar, może nie w tym tygodniu, ale na pewno miesiącu, dodać jakiegoś one shota. Nawet zaczęłam parę pisać xD Czekajcie więc, a będzie Wam dane :333

Przepraszam za błędy i powtórzenia, mam nadzieję, że i tak się spodoba xD (nadzieja matką gupich ><)

Enjoy! ^w^

- Halo ?

- Tu... Luhan. Ten chłopak z baru - zacząłem się jąkać. A jak nie będzie chciał gadać, albo mnie nie pamięta.

- A tak, pamiętam. Więc chcesz się już spotkać ? - zaśmiał się. 

- Chciałem się dowiedzieć... jak masz na imię. - Spuściłem głowę. Zachowywałem się jak idiota. Poczułem jak się rumienie!

- Jongin - Usłyszałem ponownie jego śmiech - To co, chcesz się kiedyś spotkać ?

- Może kiedyś - mruknąłem, uśmiechając się - Nie chcę Ci przeszkadzać.

- To może w piątek ? - Zdziwiłem się, że proponuje coś takiego. Przecież ma kogoś.

- Ale ty...

- Spotkanie bez zobowiązań. Wiesz, tak żeby się poznać. - Przerwał mi. Coś mi nie pasowało, jednak się zgodziłem. Byłem za bardzo nim zauroczony. 

Gdy się rozłączył, zacząłem piszczeć.

- Co się tak drzesz ? - Mei weszła mi do pokoju, gdy akurat skakałem z radości po spaniu. Czemu się tak cieszyłem ? Dobrze wiedziałem, że to spotkanie nic nie będzie znaczyło.  Przynajmniej dla niego.

- Nie twoja sprawa. - Oburzyłem się, schodząc na podłogę. Wyszła pokazując mi język. 

Za bardzo się jednak cieszyłem. Ale cóż się dziwić. Na spotkanie (randkę!) zaprosił mnie przystojny chłopak. Usiadłem wzdychając. Złote kosmyki spadły mi na twarz, do oczu zaczęły zbierać się łzy, a usta nieznacznie mi drżały. Odchyliłem głowę, szczerząc się do sufitu. Może los się wreszcie do mnie uśmiechnął i zesłał mi idealnego dla mnie faceta. Lecz łzy były spowodowane smutkiem. Może i zesłał, ale jemu podarował już ideał.

Pamiętaj, zwykłe spotkanie - pomyślałem - może ma przystojnego brata albo przyjaciela, z którym mnie pozna. Zaśmiałem się idąc na powitanie rodzicielce.
~

- Minseok! To naprawdę jest zwykłe spotkanie! - krzyczałem mu to jedno zdanie już ósmy raz. Zaczynało mnie to denerwować.

- Jasne, jasne! Ja to widzę w twoich oczach, coś jest na rzeczy! - Przyjrzał mi się, a ja odwróciłem głowę.

- Jakby niby coś miało być. Zwykłe spotkanie, ot co! - Udałem oburzoną minę i spojrzałem na niego.

- Tak. A jak przez telefon ze mną rozmawiałeś, to mówiłeś o spotkaniu z kimś innym, hm ? - Posłałem mu pytające spojrzenie. - Byłeś tak zafascynowany, jakbyś szedł niewiadomo gdzie, z niewiadomo jakim przystojniakiem. A teraz mówisz, że to spotkanie nic nie znaczy, no to wiesz... - Uśmiechnął się delikatnie, a ja pacnąłem go w ramię.

- Nie naśmiewaj się ze mnie. - Mogłem jakoś postarać się ukryć te cholerne emocje, gdy do niego dzwoniłem. Ale nie, ja musiałem cieszyć się jak głupi i teraz na własne życzenie wysłuchiwałem takich tekstów. Na własne życzenie.

- Zamówić ci jeszcze jedną porcję ? - spytał po chwili, gdy z głośnym westchnieniem kręciłem głową, na jego podstępny uśmieszek. 

- Nie, chyba zaraz będę się zbierać. - powiedziałem cicho i oparłem łokcie na stoliku. Jaki był ? A jaki miał być ? Taki jak w praktycznie każdej herbaciarni. Mały, okrągły, z jasnego drewna, a na nim leżały bialutkie, wyhaftowane serwetki.

- Na pewno ? - spytał przechylając głowę.

- A co tam u ciebie ? - westchnąłem. Nie chciałem wracać do domu, by za parę godzin gnić w pracy, ale nie chciałem też wysłuchiwać tego, że "coś jest na rzeczy" Już wolałem zmienić temat i móc zostać. Może znowu nie zacznie. 

- A wiesz, tak jak codziennie! - Machnął ręką - Dziś mam się spotkać z Jongdae o siódmej. - Zaczął masować swój kark, na co się uśmiechnąłem.

- Ty mówisz o moim bezsensowym spotkaniu, - Już chciał mi przerwać - a to ty dziś idziesz na randkę! - Wskazałem na niego palcem. Uśmiechnął się delikatnie i poczerwieniał. 

- Idę po jeszcze jedną porcję - Wstał i odszedł od stolika. Cieszyłem się szczęściem Minseoka. Przynajmniej tak myślałem. Byłem za bardzo przejęty tym cholernym spotkaniem, do którego miałem jeszcze 5-dni. Dużo, prawda ?

- Proszę, dla ciebie też wziąłem. - Usiadł naprzeciwko mnie z dwoma kubeczkami napoju. Pokiwałem głową z uśmiechem i zabrałem pierwszy łyk. Rozmowa nareszcie zeszła na relacje Xiu. 

- Dzwonię, bo chciałem się dowiedzieć czy... - zrobiłem pauzę, tak dla lepszego efektu - czy to spotkanie nadal jest... aktualne ? - spytałem robiąc dziwną minę, jakby mógł mnie zobaczyć. 

- No pewnie! Czemu by miało nie być ? - Uśmiechnąłem się - To do piątku.

- Yhym! - Pokiwałem głową i opadłem na łóżko. Był czwartek, a ja przez cały tydzień nie widziałem ani jego, ani jego chłopaka. Brakowało mi tego widoku. A jutro znów miałem się z nim zobaczyć. Emocje mną aż targały.

Podszedłem do szufladki i wyjąłem z niej bransoletę z koralików. Podarowała mi ją babcia przed śmiercią, bym dał ją ukochanej osobie. Gdy byłem mały, dałem ją mamie. Trzy lata temu zdjęła ją ze słowami, że kiedyś znajdę ukochaną dziewczynę i jej ją dam. Dalej nie wie, że będzie to chłopak. 

Przekręciłem bransoletę w palcach. Błyszczała. Miałem nadzieję, że podaruje ją chłopakowi, z którym miałem się spotkać dnia następnego.

Odłożyłem ją na miejsce i pognałem do kuchni.

- Mamo, w czymś ci pomóc? - spytałem stojąc obok niej. 

- Nie synku, nie trzeba. - Uśmiechnęła się delikatnie - Spotykasz się dzisiaj z kimś?

- Nie. Idę tylko na godzinę do pracy, a potem zacznę się uczyć - Pokiwała głową i wróciła do rozrabiania ciasta na rogaliki. - Na pewno ci nie pomóc? - spytałem z niepewną miną.

- Nie. Idź się szykuj do pracy - Popchnęła mnie - Jeszcze będziesz mi przeszkadzać! - Trzepnęła mnie ściereczką, na co się zaśmiałem i pognałem do łazienki. Po 20-minutach byłem gotowy. Ucałowałem mamę w policzek na pożegnanie i wyszedłem. Było dość ciepło, mimo to miałem założoną na siebie czarną bluzę i granatową czapkę. Włożyłem dłonie do kieszeni i spuściłem głowę. Z lekkim uśmiechem wyjąłem telefon i zacząłem przeglądać kontakty. Zatrzymałem się przy Jonginie. Wcisnąłem zieloną słuchawkę. Nie usłyszałem nawet sygnału, kiedy przerwałem połączenie. Bo co miałem mu powiedzieć. 'Nie mogę się doczekać. Spotkajmy się najlepiej teraz. Zerwij z chłopakiem.'? Westchnąłem i ukryłem nos w kołnierzu ciepłej bluzy. Szybko wybrałem numer Xiumina i zadzwoniłem. 

- Hej Xiu, mógłbyś być zaraz w barze? - spytałem nawet nie pozwalając dojść mu do słowa. - Muszę to z siebie wyrzucić. - Miałem w nosie to, że ponownie rozmowa będzie całkowicie o mnie. Musiałem z kimś pogadać, a on był najlepszą osobą.

- Dobra. Będę za pięć minut. - Usłyszałem po czym się rozłączyłem. Schowałem dłonie do kieszeni i powoli szedłem. Do samej pracy zostało mi jeszcze pół godziny. Miałem jedynie nadzieję, że już teraz nie będzie dużej klienteli, bo czekający Xiumin, to upity Xiumin. 

Po chwili dotarłem na miejsce. Przywitałem się uśmiechem i machnięciem ręki. Podszedłem bliżej chłopaka, rozpinając bluzę. 

- Coś ty się tak ubrał, jakby zima była? - spytał się, zaśmiewając. Zmrużyłem groźnie oczy, na co odpowiedział machnięciem. - To o czym chciałeś pogadać?

- Chodzi o to, że... - westchnąłem  pukając nerwowo w blat.

- Podoba ci się ten chłopak, nie? - spytał nagle, coś popijając.

- Co? - spytałem zdezorientowany - Tak, ale nie o tym ja...

- Spaliście razem? - wypalił, na co się zakrztusiłem.

- Co?! Nie! - krzyknąłem - Ja go nawet nie spotkałem! - Uderzyłem go w ramie, gdy zaczął się śmiać.

- Ale miałeś minę - szepnął, klepiąc mnie.

- Świnia z ciebie - mruknąłem, zabierając mu drinka, i upijając łyk.

- Chomik, nie świnia. - Odebrał trunek i prychnął. - To o czym chciałeś pogadać? - Spojrzał na mnie.

- Wiesz... Bo była gadka na temat domu i takie tam...

- Wywalili cię z domu? - przerwał mi. Spojrzałem na niego zdziwiony.

- Nie!

- To o co chodzi?

- No bo... Bo chcą to zrobić. - Westchnąłem, biorąc łyk soku. - Poczułem na sobie mordercze spojrzenie. Odwróciłem się, by zobaczyć Yixinga próbującego zabić mnie wzrokiem. 

- No i o to chodziło ci z tym mieszkaniem - uśmiechnął się - Spoko. Zapytam ojca czy nie ma jakiegoś domu na zbyciu. - Poklepał mnie po ramieniu.

- Dzięki - Chrząknąłem. - Tylko wiesz... Tak po zakończeniu roku - Spojrzałem niepewnie. Pokiwał głową.

- Tylko o to chodziło? - spytał pokazując zęby.

- Eh.. No bo ja nie wiem jsk sie pszjkdfć n t spdkmje - mruknąłem niewyraźnie.

- Co powiedziałeś ?! - Spuściłem głowę, czując jak zaczynam się rumienić.

- Nie wiem jak mam się przygotować na to spotkanie. - mruknąłem.
- No stary! Na serio ? – spytał zdziwiony.

- A jak mnie nie polubi ? Jak mu się nie spodobam ? – Położyłem głowę na zimnym blacie.

- Ty tam idziesz na spotkanie a nie randkę – szturchnął mnie. Odwróciłem głowę i zauważyłem ten jego szelmowski uśmiech. Jeżeli takim go można nazwać.

- Zamknij się – burknąłem, znów odwracając głowę – Ale ja chcę randkę

- Pff! – Prychnął – A więc jednak! Mówiłem, że mam rację ?

- Nie chcę wam przeszkadzać, ale robota czeka. – Usłyszałem nad sobą, lecz nawet nie podniosłem głowy.

- Już tak późno ? – Usłyszałem głos Minseoka i mruknąłem.

- Ja nie chcę – Poczułem dłoń na głowie – Ja chcę randkę.

- To się zdecyduj czy chcesz, czy nie.

- Chcę randkę. Już teraz. Pracy nie chcę – Podniosłem na chwilę głowę, by znów ją opuścić.

- Czy to nie ten twój wszedł do środka ? – Usłyszałem, po czym szybko się odwróciłem. Nie zauważyłem nikogo znajomego.

- No, rzeczywiście! Przyszedł. – Dostrzegłem na twarzy Xiumina uśmiech.

Odwróciłem głowę w stronę Yixinga. Z mordem w oczach wpatrywałem się w niego, gdy ten na mnie prychał. Gdy chciałem znów się położyć i dokończyć żalenie, zauważyłem podchodzącego do nas chłopaka.

- O, jesteś! – krzyknął Xiu. Obok nas stał niewysoki, ciemnowłosy chłopak. Uśmiechnął się w naszą stronę i przytulił Minseoka.

- Jestem Jongdae. – Ukłonił się w naszą stronę, na co z Layem odpowiedzieliśmy tym samym.

- Yixing, ale wolę Lay.

- Luhan – powiedziałem, patrząc niepewnie.

- Usiądź tam. Ja zaraz do ciebie dojdę. – Uśmiechnął się, wskazując na wolny stolik. Ten tylko kiwnął głową i odszedł. – Daj jakieś dwa drinki – szepnął w stronę Laya.

- Najpierw kasa.

- Oj! Dasz tak po znajomości, nie ? – Uśmiechnął się – Nie ? Pożyczysz ?

- A co ja, wypożyczalnia ? – spytał, nalewając alkohol do kieliszków.

- Dzięki – rzucił, podbiegając z trunkiem do chłopaka.

- Całkiem niezły – szepnął.

- Może być – Wzruszyłem ramionami i chwyciłem za fartuch. Ubrałem się w niego i mozolnym krokiem podszedłem do pierwszego stolika. Patrzyłem na uśmiech Xiu, kiedy w oczy rzucił mi się obraz znajomego chłopaka. Podszedł do baru ze smutną miną.

- Poproszę Malibu – rzucił niechętnie i obdarzył mnie wściekłym spojrzeniem. Ostatnim razem, gdy widziałem tego chłopaka, był uśmiechnięty i ledwo kontaktował. Jak on miał na imię… Sehun, tak mi się zdaje.

Szybko odwróciłem wzrok, ponownie skupiając się na miętoszeniu ściereczki i gapieniu się na śmiejącego bruneta.

***

Rano obudził mnie dźwięk SMS’a

„Będę czekać o 6 pod twoją pracą”

Mimo wszechogarniającego zmęczenia, uśmiechnąłem się i wstałem z łóżka. Po szkole, cóż, nie miałbym czasu na szykowanie, bo kończyłem lekcje o wpół do 6. Musiałem przecież ładnie wyglądać na notabene randce. W samej łazience spędziłem  godzinę. Przed szafą minęła mi kolejna, i tak wyszło, że prawie spóźniłem się na zajęcia.

Gdy zabrzmiał ostatni dzwonek wybiegłem ze szkoły, nawet nie zwracając uwagi na krzyki Minseoka. Dokładnie gdy wyszedłem poza mury szkoły, zadzwonił mój telefon.

- Słucham ? – spytałem, nie patrząc na to kto dzwoni.

- Hej! Urządzam z Chanem małą imprezę. Taką na początek wakacji. Może przyjechałbyś odwiedzić starych kumpli ? – Uśmiechnąłem się

- Wiesz, bardzo chętnie. – Minąłem zwinnie zakręt i zobaczyłem mój dom z daleka.

- To może…

- Wiesz, trochę mi się spieszy. Może obgadamy to później. – przerwałem mu i rozłączając się, zacząłem biec. Po chwili przyszedł mi sms „kultury trochę! To niemiłe się tak rozłączać!”. Zaśmiałem się i szybko wbiegłem po schodach do domu.

- Już jesteś ?  Usłyszałem i szybko wszedłem do pokoju.

- Zaraz wychodzę! – krzyknąłem patrząc na zegarek. 17:45. Nie miałem dużo czasu, mimo że do baru miałem chwilę. Nie mogło po mnie przecież widać, że biegłem!

Chwyciłem portfel, klucze i zbiegłem do łazienki. Poprawiłem włosy  i wszedłem do kuchni, całując mamę w policzek. Wziąłem łyk wody i wybiegłem z domu. Przelotnie spojrzałem na zegarek. Miałem równe dziesięć minut. Zwolniłem trochę kroku, lecz dalej idąc dość szybko, zacząłem się rozglądać. Minąłem zielony park, gdzie rodzice, mimo jasności na niebie, przekonywali swoje pociechy do powrotu, do domów. Minąłem też pary trzymające się za ręce, które wyglądały, jakby nie miały zamiaru puścić. Przeszedłem też obok galerii handlowej, skąd wracała, obładowana torami, chmara dzieciaków. Westchnąłem głęboko. Spojrzałem przed siebie i już dostrzegłem neonowy napis „White cat”. Brzmi jak nazwa jakiegoś schroniska, a nie baru. Westchnąłem głośno, rozejrzałem się. Jongina jeszcze nie było. Wszedłem do środka niedużego  budynku i podszedłem do baru.

- Podać coś ?

- Nie, czekam na kogoś. – Uśmiechnąłem się w stronę młodocianego barmana. Leniwie zerknąłem na zegarek. Byłem za wcześnie o trzy minuty. Spojrzałem na drzwi. Właśnie się otwierały. Rozejrzałem się po lokalu, czy ktoś przypadkiem też na kogoś nie czeka. Zauważyłem tylko grupkę dziewczyn uśmiechających się do mnie. Znów spojrzałem na drzwi. Stał w nich ON. Szukał mnie wzrokiem. Uśmiechnąłem się i ruszyłem w jego stronę. Już przy pierwszym kroku zwrócił swój wzrok na mnie.

- Cześć – powiedziałem nieśmiało, gdy podszedłem. Uśmiechnął się.

- Cześć. – Odpowiedział i dalej spoglądał mi w twarz. Patrzył się, jakby widział we mnie coś cennego, bardzo drogiego, na co musi się napatrzeć, bo następnej okazji już nie będzie. Zarumieniłem się odwracając wzrok.

- To gdzie idziemy ? – spytałem cicho. W tamtej chwili miał minę, jakby został wyrwany z transu.

- Nie wymyśliłem żadnego planu dnia i nie zamówiłem miejsca w drogiej restauracji, - zrobił niemrawą minę, jakby popełnił jakiś błąd i chciał za niego przeprosić – więc może wybierzemy się na lody ? – Uśmiechnął się delikatnie. W jego ustach zabrzmiało to tak dwuznacznie. Miałem ochotę zacząć energicznie kiwać głową i skakać z radości, lecz jednocześnie chciałem wybiec do domu, schować się pod kocem i piszczeć z powodu moich myśli.

Cały czerwony uśmiechnąłem się delikatnie i kiwnąłem głową na zgodę.

- To chodźmy. – Wysunął do mnie rękę, a ja niepewnie ją złapałem.

Wtedy, gdy szliśmy przez miasto, nawet na chwilę nie puścił mojej ręki. Nawet jak ja chciałem puścić, ściskał ją mocniej, tylko bym się nie wyrwał. Czułem się jakbym był najważniejszą osobą w jego życiu i jakby łączyło mnie z nim coś więcej… A może, jakby łączyło mnie z nim cokolwiek.

W trakcie spaceru po parku, ze znakomitymi lodami w ręce, dużo rozmawialiśmy. Dowiedziałem się, że jest młodszy o rok, ze względu na pracę ojca chodzi do szkoły w Chinach, ma starszą siostrę i kocha taniec. Ja o sobie powiedziałem niewiele. Jakoś nie mogłem się przemóc. Opowieści o całym życiu do czegoś musi zobowiązywać, prawda ?

Na spacerze w parku się skończyło. Pożegnałem się z nim po dwudziestej pierwszej, lecz jak sam powiedział „Chciałbym jeszcze zostać, lecz chłopak mnie wzywa”. Wtedy we mnie coś pękło i stwierdzam nadal, że zniszczył tym cały nastrój.

Następnego dnia obudził mnie dźwięk sms'a. Chyba muszę się do tego przyzwyczaić, westchnąłem. Leniwie wstałem ze spania i doczołgałem się do spodni, leżących w drugim końcu pokoju.

„Nie zapomnij o dzisiejszym spotkaniu”. Tak, jestem z nim umówiony na kolejne spotkanie. Westchnąłem z uśmiechem, i zabierając ze sobą zestaw przypadkowych ubrań z szafy i telefon, udałem się do łazienki. Mozolnie, co chwila ziewając, zdjąłem z siebie ubrania i wszedłem pod prysznic. Odkręciłem ciepłą wodę i napawałem się chwilą.

Zakręcając wodę, chwyciłem za ręcznik. Wycierałem włosy, kiedy zauważyłem na telefonie nieodebraną wiadomość. Wytarłem ręce i odblokowałem ekran. Przeczytałem sms'a i z oczami, które chciały wypaść mi z orbit, szybko wytarłem się cały, ubrałem się i nie zwracając uwagi na wygląd, wybiegłem z domu.

„Przyjedź do mnie jak najszybciej. Nie wiem co się stało. Szybko!”

Życie to niespodzianka 1/?

Tytuł : "Życie to niespodzianka" część SeKai

Bohaterowie : EXO - Luhan; Sehun, Kai; Lay, Xiumin;

Gatunek : fluff, angst,

Długość: ok. 1870 słów

Ostrzeżenia : Brak

A/N : Wracam po długim czasie z jednym ze swoich nowych FF :3 Pierwszy rozdział, krótki, wiem .__. Mam nadzieję, że się spodoba! ^w^

Enjoy!

- Mamo, czy nie uważasz, że Luhan powinien już mieć dziewczynę? – Ta dziewczyna działała mi na nerwy.

- No może i powinien. Coś się na to zaradzi, zobaczysz – No i jeszcze ona się na to zgadza! Ugh!

A! Może zacznijmy od początku. Jestem Luhan, urodziłem się w Chinach. Ojciec odszedł od rodziny, gdy miałem parę lat. Moja mama jakoś sobie radziła, nie było raczej problemów. Staraliśmy się, by nic nam nie brakowało. Jednak ja miałem swój jeden, największy problem. Była nim moja młodsza siostra. Ugh! A wszystko skumulowało się, gdy miałem 19 lat.

- Mamo, zrób z nią coś! Chce mnie wyrzucić z domu! – jęknąłem. Moja mama była bardzo cudowna. Próbowała zapewnić nam dobre warunki, ale skupiała się na Mei, a o mnie zapominała.

Miałem pracę. Pracowałem w barze jako kelner. Odciążałem mamę, samemu o siebie dbając. Dużo zarabiać nie mogłem – pracowałem tylko po szkole i w weekendy. Ale jednak wystarczało mi. Resztę, co zostało, oddawałem na dom.

- Nie złość się na nią. Ma trochę racji. Jesteś już dorosły, nie powinieneś iść już na swoje ? – Spojrzała na mnie z uśmiechem.

- I ty się jeszcze na to zgadzasz? Mieszkanie to duże koszty. Niby skąd byśmy tyle wzięli? – spytałem wzdychając i opadłem na krzesło.

- Pracujesz, to zarobisz. Całe życie na utrzymaniu matki nie będziesz siedzieć. – Mei weszła do kuchni i oparła się o drzwi. Szyderczo się do mnie uśmiechnęła, a potem z udawanym, przymilnym uśmiechem, odwróciła się do mamy.

- A ty się nie odzywaj! Jak znajdziesz mi lepszą pracę i tanie mieszkanie, to dopiero pogadamy! – warknąłem i podniosłem się patrząc matce prosto w oczy. – Ja jeszcze chodzę do szkoły.

- A co to zmienia ? Wyprowadzisz się gdzieś za miasto i będziesz dojeżdżać na rowerze. – zaśmiała się, na co syknąłem.

- Mówiłem żebyś się zamknęła! – krzyknąłem, na co obie podskoczyły. Rzadko podnosiłem głos. Byłem spokojnym chłopakiem, dobrze się uczyłem, miałem pracę! Normalnie raj! No, prawie. Nie miałem kochającej dziewczyny, ale tego do życia mi nie było trzeba. Dziwne, nie ? Wystarczała mi moja strasznie denerwująca siostra. – Przepraszam. – Spuściłem głowę – Pójdę do siebie się pouczyć- szepnąłem i odszedłem do pokoju. Usiadłem na łóżku i ukryłem twarz w dłoniach. Zastanawiałem się, czy naprawdę muszę się wyprowadzić. Szkołę kończyłem za niecałe 2 miesiące. Może od razu po niej się wyniosę z domu. Miałem mętlik w głowie, a nie miałem z kim o tym pogadać. Miałem obecnie jednego przyjaciela, który znajdował się w Chinach, ale jego nie chciałem zamęczać swoimi problemami. Miał wiele swoich.

Położyłem się na miękkiej pościeli i skuliłem się, zamykając oczy.  Po chwili usnąłem.

Obudziłem się okryty cieplutkim kocem, a przy łóżku, na regale, leżała mała karteczka. Wytężyłem wzrok, ze względu na mrok za oknem. Podniosłem się i złapałem papier. Pisało na nim, że mama wyszła do znajomej i wróci późno. Uśmiechnąłem się, że wreszcie się odpręża, a nie wciąż siedzi w domu.

Wstałem powoli i udałem się do kuchni. Tam zastałem kolejną kartkę. "Jestem u znajomej, Mama powiedziała, żebyś sobie coś ugotował i posprzątał u mnie. Zaraz wrócę." Jej krzywe pismo wszędzie rozpoznam. Ona wychodzi do koleżanki, a ja mam odwalać za nią robotę... I niewdzięcznica wyrzuca mnie z domu. Ugh, co za dziecko!

Poszedłem do salonu i włączyłem jakiś program, kiedy zadzwonił telefon. Xiu. Szybko odebrałem i z uśmiechem słuchałem, jak za niedługo wraca.

Następnego dnia poszedłem do szkoły, lecz Xiu dalej nie było. Mówił, że będzie. Cóż, cudem przesiedziałem na lekcjach i od razu po nich, popędziłem do pracy. W barze nikogo nie było. Ot, zwykły dzień.

W sobotę, gdy wszedłem do baru, zastałem tam Xiumina, który pił już jakiegoś drinka. Przysiadłem się do niego.- Hej, jak na wakacjach ? - spytałem, uśmiechając się delikatnie.

- Dobrze. Poznałem tam pewnego chłopaka i spotkałem Baeka! - Ucieszył się, prawie wylewając napój z kieliszka. Xiu był moim najlepszym przyjacielem, z klasy. Baek był moim najlepszym przyjacielem z Korei. - Podobnież znów mają ciche dni z Chanem. - zaśmialiśmy się.

- Może w końcu któremuś trafi do głowy, że muszą być razem. - Upiłem łyk soku, który mi podano. Chan był moim znajomym i najlepszym przyjacielem Baekhyuna. Sok zaś dostawałem zawsze na początek pracy.

- Podobnież ma jakiegoś znajomego, z którym chce Cię poznać. - Mrugnął go mnie. Tak, oni mi robią za swatkę. I teraz rozwiązała się, jakaś strasznie trudna zagadka. Nie miałem dziewczyny, bo mnie nie interesowały. Wolałem chłopaków, lecz jego brak mi nie doskwierał.

- Zapewne znowu poznają mnie z jakimś sztywniakiem i będę musiał wytrzymać jego nudne wykłady. A po spotkaniu zacznie ślinić się do jakiegoś innego chłopaka. Mogliby chociaż znaleźć mi kogoś normalniejszego. - prychnąłem i dopijając napój, wstałem.

- Już będziesz się zabierał do pracy ? - spytał.

- Nom, kiedyś trzeba - westchnąłem - Może na wakacje się do nich wybiorę. - mruknąłem i założyłem fartuch.

- Na pewno się ucieszą - Uśmiechnął się i wstał - To ja już pójdę - położył mi dłoń na ramieniu. - Do jutra. - I poszedł.

Poszedłem na zaplecze, podpisałem się w zeszycie, wziąłem notes i wyszedłem. Stanąłem przy blacie i obserwowałem barmana. Nagle do budynku wszedł jakiś chłopak. Usiadł przy stoliku i oglądał coś w telefonie. Podszedłem do niego.

- Podać coś ? - spytałem. Spojrzał na mnie pytająco. Powtórzyłem.

- Przepraszam, nie rozumiem. - powiedział po koreańsku. 'Jak się jest w innym kraju, to powinno się znać trochę języka' pomyślałem.

- Podać coś ? -  spytałem, tym razem też po koreańsku.

- Ah, tak. - Uśmiechnął się. - Może "Blue Shark"* - Spojrzał na kartę. Kiwnąłem głową i podszedłem do baru. Położyłem na nim karteczkę, a Lay - barman - od razu ją wziął.  Jeszcze raz spojrzałem na tego chłopaka. Uśmiechał się do telefonu. Miał naprawdę ładny uśmiech. Taki, jaki miałby mój wymarzony facet. Odwróciłem się, zabrałem drinka i ruszyłem do chłopaka. Położyłem mu na stoliku kieliszek i odszedłem.

Nie miałem pojęcia po co komu w barze kelner, ale nie narzekałem. Miałem mało pracy, bo ludzie zazwyczaj zamawiali u barmana. Nie wpływało to wcale na moją pensje. Kelner, to był ot, taki wymysł szefa.

- Daj mu paragon, bo zaraz wyjdzie bez płacenia. - Spojrzałem na Laya. Kiwnąłem głową i poszedłem.

- Proszę, paragon - powiedziałem, a ten spojrzał na mnie, a potem zdziwiony na drinka. Zapewne był tak zapatrzony w telefon, że nie zauważył jak mu go podałem. Uśmiechnął się.

- Czekam na kogoś. Mógłbym zapłacić później ? - spytał kładąc dłoń na mojej, leżącej właśnie na stoliku. Teraz jak o tym myślę, to gdybym nie był 'starym' sobą, czułbym jakieś motylki, czy coś. Jego uśmiech działał na mnie onieśmielająco. Jednak wtedy nie czułem nic. Położył rękę na mojej, co wcale nie musiało oznaczać flirtu. Czekał na kogoś - przyjaciela, dziewczynę. Pokiwałem głową i odszedłem.

- No to gdzie ta kasa ? - spytał barman.

- Mówisz jak złodziej - zaśmiałem się, gdy spojrzał na mnie morderczym wzrokiem - Powiedział, że czeka na kogoś.

- Obserwuj go - Zmrużył oczy, na co mruknąłem niezadowolony. Odwróciłem się. Do budynku wchodził wysoki, przystojny i dobrze opalony brunet. Oh, gdybym mógł wybierać, wybrałbym go na mój ideał. Uśmiechnął się szelmowsko w moją stronę, na co się zarumieniłem. Boże, on był boski!

Usiadł obok tego chłopaka. Posłał mu uroczy uśmiech i pocałował go. W jednej chwili się cieszyłem, ale było mi też smutno. Dowiedziałem się, że też lubi chłopaków! I że jest zajęty. No cóż, świat mi by się na tym jednym chłopaku nie zawalił. Podszedłem do nich. Trzymali się za ręce, na stole. Wyglądali na naprawdę zakochanych.

- Poproszę to samo - powiedział po chińsku, nie odrywając wzroku od blondyna. Kiwnąłem głową, złożyłem zamówienie, podałem kieliszek z drinkiem i usiadłem przy barze.

- Życie jest niesprawiedliwe. - szepnąłem. Lay odwrócił się w moją stronę.

- Nie strasz mi klientów tą smętną miną - Podniosłem głowę - Uśmiechnij się. - Podniósł mi kąciki ust. - Życie jest pełne niespodzianek! Może to dziś odkryjesz swoją prawdziwą miłość! - Uśmiechnął się szeroko puszczając moją twarz.

- Z tobą ? - spytałem delikatnie się uśmiechając.

- Może, jakbyś ładnie poprosił. - Zaczął poruszać brwiami. Zaśmiałem się.

- Może w innym świecie - Opuściłem głowę na blat.

- Odrzucasz mnie ? - Udawał oburzenie.

- No chyba ty mnie. - prychnąłem. Pokręcił głową. - A umówisz się ze mną ? - Szybko podniosłem głowę wpatrując się w niego. Zrobił wielkie oczy, po czym się zaśmiał.

- Rzeczywiście, masz racje. W innym świecie. - Mrugnął i wrócił do czyszczenia kieliszków.

Mało dziś było klientów, jak na sobotę. Odwróciłem się w stronę tej pary chłopaków. Może nie zaczęło mnie to brzydzić, co w jakiś sposób mnie odpychało. Obaj byli przystojni... Jeden bardzo, drugi ledwo, ale byli! O sam związek też nie chodziło. Ironia losu.

Brunet spojrzał na mnie, po czym przywołał ruchem ręki. Niechętnie wstałem z krzesła i podszedłem do nich.

- Ile mam zapłacić ? - spytał. Miał bardzo ładny głos. Czułem jakbym się zakochał. Pokiwałem głową, kiedy złapał mnie za nadgarstek.

- Ah tak, przepraszam. Już podaję rachunek. - Szybko odszedłem od nich, czując jak policzki zachodzą mi różem. Zabrałem kwitek z blatu i ruszyłem do stolika.  Byłem przerażony. Bałem się, że ten chłopak może wyjść i go już więcej nie zobaczę.

- Sehun, wyjdź wcześniej, ja zapłacę. - powiedział do siedzącego obok chłopaka.

- Jak tam chcesz. Będę czekać na zewnątrz. - Pocałował go w policzek, a odchodząc widziałem jak na mnie spojrzał.

- Proszę, to jest mój numer. Jak będziesz chciał się spotkać, dzwoń. - mruknął i wstał, zostawiając na stole kartkę i pieniądze.

- Ale ty... - Zdążyłem tylko wydusić i poczułem coś na swoim policzku. Dopiero gdy wyszedł, zrozumiałem, że były to jego usta.

- No widzę, że wpadłeś komuś w oko - zaśmiał się Lay. Dopiero teraz zauważyłem, że powoli trzeba zamykać bar.

- On ma chłopaka - spojrzałem na niego, zdejmując fartuch. Musiałem obsłużyć tylko jeden stolik, albo tylko na nim się skupiłem, a już śmierdział alkoholem. Jeszcze był koloru ohydnej zieleni. - A w ogóle nie wiem jak ma na imię - szepnąłem widząc jego minę.

- To nie znaczy, że nie wpadłeś mu w oko, przystojniaku! - zaśmiał się głośno i wszedł na zaplecze. Nagle usłyszałem jak ktoś wchodzi.

- Zamknięte - Ledwo wydusiłem, gdy zobaczyłem kto wszedł. - Xiu, co ty tu robisz ?

- Przyszedłem się zobaczyć z przyjacielem. - krzyknął i podszedł do mnie. - Kocham Cię Lu, wiesz ? - Zahikał parę razy, na co się uśmiechnąłem

- Upiłeś się... - westchnąłem - Ile jeszcze wypiłeś ? - spytałem przytrzymując go.

- Może 2 - Pokazał na palcach. - Może więcej. - Uśmiechnął się i chuchnął mi w twarz. - Ładnie pachnie, prawda ?

- Dam mu soku, a ty się ubierz - Usłyszałem za sobą.

- Dzięki. - odpowiedziałem i posadziłem Xiumina za barem.

- Kocham Cię, Lay. - Usłyszałem stojąc przy drzwiach, na co się momentalnie zatrzymałem.

- Tak, ja Ciebie też. - Podał mu szklankę.

- Chociaż jeden to odwzajemnia. - zaśmiałem się i poszedłem się przebrać. Gdy wyszedłem, Xiu stał już na nogach, wyglądając dość trzeźwo.

- Zabiorę Cię do domu. Ale jak po drodze coś wywiniesz, to nie wiem co Ci zrobię! - ostrzegłem go i ruszyliśmy. Jak na jeden dzień już dużo się przytrafiło, jednak czułem, że to jeszcze nie koniec...

_______________________________

* Blue Shark - istnieje taki drink, sprawdzałam xD

"K-pop'owe noce" III

Trochę nie pisałam... Ale wiecie, szkoła, jeszcze z lekka trudno mi było zabrać się za pisanie tego rozdziału, bo czytałam lekturę. Zarąbista... Jacyś ludzie przyjeżdżają na wyspę i *spojler xD*giną... Wszyscy w jakiś dziwny sposób...*koniec spojlera* Książka ma tytuł "I nie było już nikogo" - Agaty Christie. A co do rozdziału, nosi Tytuł: "Wyjazd". Ja jakoś tak dziwnym trafem słucham przy tym Weekend "Ona tańczy dla mnie" XDD No i też ogólnie Se7en ^^
Enjoy! :P

-Hello.- Na ekranie ukazała się przesłodka twarz chłopaka o kasztanowych oczach i (widać) farbowanych na blond, włosach. Siedziałam z otwartą buzią przed laptopem. Musiało to wyglądać co najmniej dziwnie, skoro jemu nagle z uśmiechu wyraz twarzy zmienił się na zdziwienie, by potem zacząć się śmiać.
- Hi! - Odpowiedziałam po chwili. Potrząsnęłam parę razy głową i spojrzałam na uśmiechniętą twarz Taemin'a. Zarumieniłam się lekko. Lily chrząknęła i dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że on ją też widzi. - Umm... To jest moja przyjaciółka - Lily. Też jest wielką fanką k-pop'u.
- Hi - Powiedziała uśmiechając się. Chłopak w odpowiedzi pomachał jej z uśmiechem.
- Więc mówicie, że jesteście wielkimi fankami k-pop'u ? - Pokiwałyśmy głowami w tym samym czasie. - Rozumiem, że lubicie też SHINee ? - Znów pokiwałyśmy głowami. -A kogo lubicie najbardziej ? - Obie zaniemówiłyśmy. Lubiłyśmy wszystkich tak samo.
- Key! - Lily wykrzyczała , prawie się na mnie kładąc.
-Dzięki! - Usłyszałyśmy z oddali głośników i po chwili widziałyśmy uśmiechniętą twarz chłopaka. Brunetka uśmiechnęła się szeroko.
- Widzę, że nie tylko u mnie ktoś "podsłuchuje" rozmowę. - Zaśmiałam się, na co Kibum zrobił obrażoną minę.
- Jak nas nie chcecie, to my sobie pójdziemy! - Odwrócił się. - Chodźcie chłopaki. Nie chcą nas tutaj! - Powiedział, po czym można było usłyszeć głośny śmiech.
- Nie, czekajcie ! - Lily zrobiła smutną minę. Razem z blondynem zaczęliśmy chichotać. Key nie mógł wytrzymać tej minki. Była taka słodka.
- Uuuu! - Chłopak przybliżył twarz do ekranu. - Słodka!- Odwrócił głowę jak tylko Lily znów zaczęła się uśmiechać. - Dobra chłopaki, jednak zostajemy! - Znów pokazał nam twarz, gdzie widniał słodki uśmiech.
Taemin już najwyraźniej lekko zirytowany powiedział coś do Key i odsunął go od ekranu.
- Więc jedna już powiedziała, że lubi Key, a ta druga ? - Jonghyun stanął za blondynem. Miał na twarzy łobuzerski uśmiech. Objął ramionami Key. Lekko się zaczerwieniłam.
- O... Oczywiście Taemin. - Odpowiedziałam mając banana na twarzy. Chłopaki zaczęli cicho się śmiać. Dopiero teraz zauważyłam, że mój ulubieniec zaczął się rumienić. Był to strasznie słodki widok. Usłyszałam jeszcze z jego strony ciche 'dziękuję' , kiedy do zielonookiej zadzwonił telefon.
- Mama - Powiedziała do mnie, a potem odebrała przystawiając komórkę do ucha. - Tak... Już, wiem... Dobrze... O której ?!... Dobrze... Już... Pa! - Każdy się na nią patrzył, dopóki nie rozłączając się, spojrzała na nas. Wszyscy odwrócili wzrok. - Eli, muszę już iść.- Spojrzałam na nią. - Mama karze mi iść do domu na obiad, a potem mam z nią jechać na zakupy. - Widziałam kątem oka, jak blondyn się uśmiechał. Coś kombinował! - Eli, to ja...
- Nie...! - Już chciałam jej coś powiedzieć , ale ta rzuciła mi krótkie 'pa', pomachała w stronę ekranu z uśmiechem i wyszła.
- Przepraszam, zaraz przyjdę - Powiedziałam do laptopa, a chłopaki kiwnęli głowami. Poszłam do Lily. Zakładała już buty, kurtkę miała na sobie.
- Czemu mnie tak nazwałaś ? - To było moje pierwsze pytanie do niej. Wyprostowała się.
- Przepraszam Lizz. - Uśmiechnęła się i pogłaskała mnie po głowie. - Ale jesteś tak do niego podobna, że...
- Co?! - Popatrzyłam się na nią ze zdziwieniem. Ja... Eli, jak ?! Coś jej się pomieszało! - E...Eli... Jak ja ?! - Uśmiechnęła się chwytając za klamkę od drzwi wyjściowych.
- Tak podobna, że aż mam ochotę Cię zgwałcić. - Zamarłam.
- C... Co do cholery ?! - Krzyknęłam, gdy ta już zamykała za sobą drzwi. - C.. Co ?! - Nie mogłam uwierzyć. Poszłam do pokoju, usiadłam na krześle i spojrzałam ślepo na ekran, na którym wciąż widniały twarze chłopaków. Key i Jonghyun uśmiechnęli się tylko do siebie.
- Eli... Czy coś się nie stało ? - Z transu obudził mnie głos Taemin'a.
- Eli. Czemu mnie tak każdy nazywa?! To nie jest fajne...
- Przepraszam... Twoja przyjaciółka tak ciebie nazwała, więc myślałem, że tak lubisz... - Posmutniał. Gdy zobaczyłam jego minę, poczułam jak serce mi się kraja.
- Nie, to nic takiego. Przepraszam. - Spuściłam głowę. Kątem oka widziałam jak jego twarz promienieje. Uśmiechnęłam się.
- Więc mogę mówić na ciebie Eli ? - Mówił to z taką nadzieją. Moje oczy były w tym momencie jak dwa duże spodki. Podniosłam głowę i krzyknęłam.
- Nie! - Odskoczył jak oparzony. - To znaczy...- Opuściłam głowę przegrana. - Możesz mnie tak nazywać.
- Naprawdę ?! - Pokiwałam głową twierdząco. Uśmiechnął się. - Bardzo ci pasuje ten pseudonim. - Uśmiechnął się, tym razem łobuzersko. - Eli. - Coś się we mnie zagotowało. Nie cierpiałam, jak ktoś mnie tak nazywa, ale słysząc to z jego ust, na twarzy pokazał mi się uśmiech.
- A tak jeszcze oprócz kpop'u, co jeszcze lubisz ? Jakie masz pasje ? - Popatrzyłam się na niego pytająco. Mam mu opowiedzieć o sobie... coś ?
- No to... Lubię uczyć się nowych języków, tańczyć, ekchem... śpiewać i gotować. Ale...
- Lubisz śpiewać ?! A może coś zaśpiewasz! - Przylepił swoje oczy w moją twarz. Widać w nich było nadzieję.
- Prz... Przykro mi, ale ja tylko lubię śpiewać. Nie umiem... :/ Przepraszam. - Zaczął się słodko śmiać.
- Spokojnie, nie musisz przepraszać. Rozumiem. - Na mojej już czerwonej twarzy pokazał się banan. - Byłaś kiedyś w Korei ?
- A... A ty mi nic o sobie nie opowiesz ? - Zdziwiłam się lekko.
- A co, nie wiesz o mnie wszystkiego ? - Uśmiechnął się łobuzersko. Zbiło mnie to trochę z tropu.
Po chwili podniósł sprzęt, z którego mnie widział i zaczął gdzieś iść. Dopiero teraz zauważyłam, że Key i Jonghyun gdzieś sobie poszli. Zobaczyłam spanie. Najwyraźniej na nie się kierował. - To jak, powiedzieć Ci coś ?
- Ni.. Nie trzeba. Może kiedyś będę mieć jakieś pytanie do Ciebie. - Uśmiechnęłam się niepewnie. Po chwili spostrzegłam skrawek jakiejś szafki koloru jasnego drewna. Stało na niej jakieś zdjęcie. Potem mój wzrok powędrował na ścianę, która była beżowa. Pościel miała kolor fioletu. Ciekawa koloryzacja - pomyślałam.
- Co, robisz przegląd mojego pokoju ? - Zaśmiał się. A co kurcze, nie mogę ?! - zaśmiałam się w duchu.
- No może.... trochę. - Uśmiechnęłam się do niego.
- To co, byłaś kiedyś w Korei ? - Patrzył się na mnie tak, jakby patrzył mi prosto w oczy. Zarumieniłam się.
- Nie. Nigdy nie było okazji. Najpierw mieszkałam w Polsce. Jakieś dwa lata temu przeprowadziłam się tutaj, do Londynu, ze względu na pracę mamy. - Popatrzyłam się na niego. Słuchał. Kontynuowałam. - Ona nie toleruje mojej pasji Azją. Nie chce by mnie cokolwiek z tym łączyło. - Taemin słuchał z zaciekawieniem. Jego twarz co chwila, co nowe słowo smutniała. Ciągle kiwał głową. Może rozumiał...
Po chwili jego twarz się rozpromieniła.
- A chciałabyś kiedyś odwiedzić Seul ? Tu jest pięknie! - Uśmiechnęłam się z politowaniem.
- No pewnie, że bym chciała odwiedzić.To jest moja ostoja, mój raj! - Powiedziałam cała rozpromieniona.
- To może prześlę ci bilet na samolot ? I byś przyleciała do mnie! Nawet byś mogła z nami zamieszkać. - Moje oczy były wielkie na pół twarzy. Dziwnie się uśmiechnęłam i wyłączyłam rozmowę.

Przepisywałam to 2 dni >D Przepraszam, że tak późno, ale po prostu na początku zbytnio weny nie miałam, a potem... Za dużo nauki miałam, więc nie miałam kiedy przepisać. Przepraszam!
Tak szczerze to nie wiem, czy Wam opłacało się tak czekać. Wiem, że fanfick jest do dupy, że się tak wyrażę xD Przepraszam jeszcze za wszelakie błędy ! Rozdział 4 jest w przygotowaniu :D

"K-pop'owe noce" II

No to teraz rozdział 2. Tutaj też dużo się nie dzieje, ale jakoś musiałam to podzielić na rozdziały, a tak mi najbardziej pasowało. Przepraszam, że jestem okropna w pisaniu i tak krótkie są te rozdziały m( . _ . )m ; I jeszcze na dodatek nic się nie dzieje. Ale obiecuje Wam, że już później akcja się rozkręci, na prawdę ! >.<   Tytuł : "Początek"   Ja przy tym słuchałam SHINee - 'Dazzling Girl', ale mi się tak jakoś wydaje, że może i MBLAQ - 'Stay' powinno pasować ^^
Enjoy ! :D

- K... Kto dzwonił ? - Lily zapytała się mnie, gdy ja stałam na przeciwko niej z otwartą buzią. - Eli... Kto dzwonił ? - Zaczęła do mnie podchodzić. Chwyciła mnie za ramiona i lekko mną potrząsała. - Eli ?
- Lily... - Nagle 'obudziłam się'. - Wiesz co ? Nigdy, - zdjęłam jej dłonie z moich ramion - ale to NIGDY, nie mów do mnie Eli ! - Wykrzyczałam jej prosto w twarz. Ona tylko się uśmiechnęła. Słyszałam w oddali jakiś głos... Jakby ktoś krzyczał, ale... - Telefon! - Wykrzyczałam nagle schylając się po komórkę. - Taemin... - Mruknęłam trzymając już w rękach urządzenie. Lily spojrzała się na mnie ze zdziwieniem.
- Co ? - Zapytała dalej mnie obserwując. Jakby chciała wychwycić każdy mój ruch, jakby był on odpowiedzią na zadane przez nią pytanie.
- Halooo! Czy... Słyszysz mnie ?! - Delikatny uśmiech pojawił się na mojej twarzy. Martwi się o mnie - pomyślałam.
- Mówiłem Ci, żebyś się nie przedstawiał! - Słyszałam jak ktoś krzyczy do mojego rozmówcy. Zaczęłam chichotać, a Lily przybliżyła ucho do mojego telefonu z coraz to większym zdziwieniem. Odeszłam od niej kawałek dalej i zasłoniłam dyktafon dłonią, zwracając się do niej:
- Właśnie rozmawiam z Taemin'em z SHINee. Rozumiesz ? - Lily spojrzała się na mnie, odrywając swój wzrok z komórki z której nadal dochodziły dziwne dźwięki. Znów przybliżyła się do mnie i kiedy przystawiłam słuchawkę do ucha, ta przybliżyła swoje i zaczęła nasłuchiwać.
- Przepraszam, już jestem. Coś chciałeś ? - Powiedziałam do chłopaka. Ten musiał być zdezorientowany, bo nic nie mówił.
- E... - Zaczęłam się znów cicho chichotać. Jego dezorientacja mnie trochę rozśmieszała.
- Em... To jak nic, to ja może się rozłączę... - Powiedziałam niepewnie i już chciałam nacisnąć czerwony guzik w obudowie, kiedy usłyszałam jego głos.
- Nie! Czekaj! - Słuchałam z zainteresowaniem. Żeby ktoś taki tak normalnie zatrzymywał mnie w rozmowie, a nie sam ją kończąc. - Jak masz na imię ? - Lily patrzyła się na mnie zdziwiona.
 - To jest Taeminnie ?! - Szepnęła dziwnie gestykulując rękoma. Pokiwałam jej twierdząco głową.
- Jestem Elizabeth. Dla przyjaciół Liz. - Uśmiechnęłam się w stronę dziewczyny, kiedy ta opadła ciężko na łóżko. Usiadłam obok niej.
- Ładne imię. - Mój uśmiech się rozszerzył i mruknęłam pod nosem 'Dzięki'. Nawet nie wiem czy usłyszał. - Mogę mówić do Ciebie Lizzy ? - Serce mi stanęło. On chce mnie nazywać Lizzy. Moje marzenia właśnie się powoli spełniały!
- Tak! - Wykrzyknęłam. Brunetka śmiejąc się patrzyła na mnie. - Em... To znaczy, jak wolisz... - Poprawiłam się.
- Haha - Jaki jego śmiech jest słodki! - No więc Lizzy, może... - przerwał na chwilę. Rozmawiał z kimś. - Może przeniesiemy się na video rozmowę na stronie ? Bo teraz mi się tak niezbyt wygodnie rozmawia. - Mam zobaczyć jego buźkę rozmawiającą ze mną ?!
- Taak... Jeżeli tak Ci będzie wygodniej. - Powstrzymywałam się przed ogarniającą mnie ekscytacją. Machnęłam jeszcze ręką do brunetki i pokazałam jej, aby znów zalogowała mnie na stronie, bo dziwnym sposobem, byłam wylogowana. Lily szybko podbiegła do laptopa i kilkoma ruchami ręki zalogowała mnie.
- No to do zobaczenia za chwilę. - Powiedział do mnie.
- Pa. - Odpowiedziałam i nagle się rozłączył. Ciekawiło mnie czemu nie pasowała mu rozmowa przez telefon. Przecież to jest o wiele wygodniejsze. Przez głowę przechodziły mi różne myśli, te zabawne i te smutne. Może on mnie tym chciał spławić ? Spuściłam smutno głowę, gdy z głośników laptopa dobiegł mnie radosny dźwięk. Na ekranie ukazywał mi się komunikat. Tae zaprosił mnie do wspólnej rozmowy. Ciężko westchnęłam wyrzucając z głowy wszystkie okropne myśli. Wstałam ze spania i wolnym krokiem ruszyłam w stronę biurka. Myszką przesunęłam kursor na napis "Yes" i kliknęłam bojąc się dalszego scenariuszu...

No i jak ? Mówiłam, że tak jeszcze nie do końca się to rozkręciło. Ale na prawdę, potem powinno być o wiele lepiej. Spróbuję dodać kolejny post w niedzielę wieczorem. Czekajcie z cierpliwością ^^

"K-pop'owe noce" I

No to zaczynam pisać 1 rozdział ^^  Nosi on tytuł : "Telefon"   Można przy nim posłuchać sobie Big Bang - 'Fantastic baby' :p
Enjoy! :)

-Blond włosa dziewczyna siedziała przed laptopem. Słuchawki miała narzucone na szyję, a jaj bluzka była brudna! - Lily zaczęła się śmiać, a ja odwróciłam się w jej stronę. Gdyby wzrok mógł zabijać, brunetka właśnie byłaby martwa, ponieważ nagle przestała się śmiać.
- Eli, na jakiej siedzisz stronie ? - Zapytała się wstając i idąc w moją stronę,
- Nie nazywaj mnie tak! Wiesz, że ja tego nie lubię! - Skarciłam ją, a ta pomachała mi ręką na przeprosiny. - Ech... Kpopnights, a czemu pytasz ? - Popatrzyłam na nią pytająco. Właśnie wtedy do uszu wleciała mi moja ulubiona piosenka. Nawet dłużej się nie zastanawiając odłączyłam słuchawki od laptopa i pogłośniłam muzykę. Lily tylko się uśmiechnęła i przysunęła krzesło obok mnie, aby potem na nim usiąść.
- Elizabeth Corn, która wielbi wszystko co słodkie i piękne, właśnie korzysta ze strony dla ludzi chcących poznać innych hobbystów... Czy ty nie jesteś na to za bardzo nieśmiała ? Przecież tam są video rozmowy! - Dziewczyna uśmiechnęła się w moją stronę chytrze. Przesadzała lekko. Co to niby miało znaczyć ?!
- Ech... - westchnęłam głośno po czym spojrzałam się wymownie na przyjaciółkę. - Emily mnie skusiła, abym weszła na tą stronę, bo można czasami nawet spotkać jakichś kpop'owców, więc weszłam. Nawet zaczęłąm pisać z taką dziewczyną z Polski. - Uśmiechnęłam się do niej. Ta spojrzała się na mnie porozumiewawczo. - Wiesz, nadal mam mój polski numer, więc jej podałam na którymś z jej postów. - Odwróciłam się w stronę ekranu laptopa, od razu jak usłyszałam piknięcie oznaczające nowy komentarz.
- Ale czy to na pewno bezpieczne tak podawać numer ? Przecież ty jej ani nie widziałaś, ani nie wiesz czy ktoś inny przypadkiem do Ciebie nie zadzwoni... Powinnaś się bardziej zastanawiać jak coś robisz! - Ja tylko machnęłam jej ręką na odczepnego i zaczęłam czytać komentarz od Kamili. Podała tam swój numer. Natychmiast się ucieszyłam i wyłączyłam radio, którego słuchałyśmy i włączyłam "Fantastic baby". Lily udzieliła się moja radość. Zaczęłyśmy skakać po pokoju i śpiewać. Ja nie umiałam śpiewać w porównaniu do przyjaciółki. Jedyne co mogłam robić, aby słuchaczom nie pękły bębenki, to śpiewać kiedy ona.
-  Faaaa - Lily zacięła się śpiewając w momencie kiedy z mojego telefonu zaczęła dochodzić melodia. Odwróciłam się w jego stronę i powiedziałam do Lily nawet na nią nie patrząc:
- To na pewno dzwoni Kamila. - Zaczęłam iść w stronę łóżka, gdzie teraz leżała moja komórka. Zatrzymałam się na chwilę i uśmiechnęłam się w stronę Lily, potem podniosłam telefon  i spojrzałam na numer. Nie był polski. Zaczynał się zupełnie inaczej. Spojrzałam z niepokojem w oczach na Lily, po czym odebrałam.
- Tak ? Kto przy telefonie ?
- Dobry wieczór - Odezwał się męski głos. Był mi dość znany, ale nie mogłam sobie przypomnieć skąd. I jeszcze ten wieczór... było dopiero południe. - Przepraszam, że dzwonię tak nagle i się nie przedstawiam, ale zauważyłem razem z przyjaciółmi twój numer, więc postanowiłem zadzwonić. Zapewne mnie znasz, jak korzystasz z tej strony. - Najwidoczniej się cieszył, bo miał radosny ton głosu, nagle zaczął się śmiać!
- Kim ty jesteś ? Musisz być strasznie pewną siebie osobą, skoro sądzisz, że ktoś Cię rozpozna po głosie. - Lily mruknęła coś do mnie, a ja tylko prychnęłam.
Najwyraźniej był to Koreańczyk, słysząc jego angielski, może to była jakaś gwiazda skoro mówi, że powinnam ją znać...
- Nie, przepraszam za to ! Nie jestem taki, po prostu tak sobie pomyślałem. - Ten głos nie dawał mi spokoju. Był taki spokojny, delikatny... słodki. - Jestem Taemin z Shinee. - Zamarłam. Wiedziałam, że skądś znam ten głos. Telefon spadł mi na ziemię...

No i to na razie na tyle ^^ Wiem, że mało jak na razie tego ogółu i wg, ale późniejsze rozdziały powinny być lepsze ;> Wiem, że piszę okropnie i przepraszam za wszelakie błędy!